ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಸೆದಿರುವ ಆರ್ಕುಟ್ (orkut) ಎಂಬ ಮಾಯಾವಿ ಬಗ್ಗೆ......

ನನಗೂ ಈ ಆರ್ಕುಟ್ ಗು ಬಹುಶಃ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಸಂಬಧ. ಆ ಮುಂಚೆ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ಜಾಸ್ತಿ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ನಂತರ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಖಾತೆ ತೆರಿದಿದ್ದು ಆಯಿತು, ಎಲ್ಲೋ ಕಳೆದ್ದು ಹೋಗಿದ್ದ ಬಾಲ್ಯದ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಸಂಧಿಸಿದ್ದು ಅಯಿತು. ಇದೆಲ್ಲ ಪೀಠಿಕೆ ಯಾಕೆ ಅಂದ್ರೆ ಮೊನ್ನೆ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತ, ಆರ್ಕುಟ್ ನಿಂದ ನಾವೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರ ಹೇಗೆ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಿಜ ನಾನು ಒಪ್ತೀನಿ ಆರ್ಕುಟ್ ಇಲ್ಲದಲ್ಲೇ ಇದ್ದಿದ್ರೆ ನಾನು ಸುಮಾರು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೋ ಇಲ್ವೋ ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಆರ್ಕುಟ್ ಗೆ ಋಣಿ. ಅದ್ರೆ ಇದೇ ಆರ್ಕುಟ್ ನಿಂದ ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆಷ್ಟು?....

ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಶಿಕಾಯತ್ ಇರೋದು ಆರ್ಕುಟ್ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ, ಇಂದು ಚಾಲ್ತಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧನಗಳ ಮೇಲೆ, ಅದು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನ ಆರ್ಕುಟ್, ಪೇಸ್ ಬುಕ್ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಮೊಬೈಲ್ ಪ್ರಪಂಚದ ಎಸ್ ಎಂ ಎಸ್ ಇರಬಹುದು. ಈಗಾ ಆರ್ಕುಟ್ ನೆ ತಗೊಂಡ್ರೆ, ಹೈ, ಹಲೋ ದಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಊಟ, ತಿಂಡಿ ಯಿಂದ ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಮದುವೆಗೆ ಆಮಂತ್ರಣ ಕೂಡ ಒಂದೇ ಲೈನ್.... ಫಿನಿಶ್. ಅಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಏನು ಬರೆಯಲು ಸಾದ್ಯಾ? ಪುಟಗಟ್ಟಲೆ ಕ್ಷೇಮ ಸಮಾಚಾರ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಾ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪತ್ರಗಳೆಲ್ಲಿ?

ನಾನು ನಾಲ್ಕು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಹಂಗೇರಿ ಗೆ ಬಂದಾಗ, ನಾನು ಮತ್ತು ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದುದ್ದು ಪತ್ರಗಳ ಮುಖೇನ, ಪ್ರತಿ ೧೫ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದರಂತೆ ಅವರಿಂದ ಒಂದು ಅಂತರದೇಶಿಯ ಪತ್ರ ಬರುತಿತ್ತು, ಆ ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗ ಅಮ್ಮನ ಪಾಲು, ಕೊನೆಯ ಕೆಲವು ಲೈನ್ ಮಾತ್ರ ಅಪ್ಪನಿಗೆ. ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವರ ಮೊದಲ ಸಿಕ್ಕ ಪತ್ರ್ಣ ಇನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ, ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಭಾಗಿಲು ಹಾಕಿ ಕೊಂಡು ಅ ಪತ್ರವನ್ನು ಎಸ್ಟು ಸಾರಿ ಓದಿದಿನೋ ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು? ಆ ನಂತರ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತರಿಕೆರೆ ಎಂಬ ಚಿಕ್ಕ ಊರಿಗೂ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಬಂತು, ಕ್ರಮೇಣ ಪತ್ರಗಳು ಕೂಡ ಮಾಯವದವು. ಆ ಹದಿನೈದು ದಿನದ ಚಡಪಡಿಕೆ, ಪತ್ರ ಕೈಗೆ ಬಂದಾಗ ಆಗೋ ಕಾತುರ ಎಲ್ಲವೂ ಕೂಡ ಮಾಯ.

ಎಲ್ಲರೂ ಹೀಗೆ ಒನ್ ಲೈನ್ ಮೆಸೇಜ್ ಗೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದಿದಾರೆ ಅಂತ ನಾ ಹೇಳಲ್ಲ, ನನಗೆ "ಬರ್ನಾಡ್" ಎಂಬ ಜರ್ಮನಿಯಾ ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನಿದ್ದಾನೆ, ಅವನು ಈ-ಮೈಲ್ ಮಾಡೋದು, ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸರಿ ಮಾತ್ರ, ಆದರೆ ಅವನ ಪ್ರತಿ ಮೈಲ್ ಕೂಡ ಕಮ್ಮಿ ಅಂದ್ರೆ ಎರಡು ಪುಟಗಳಿಷ್ಟುರುತ್ತೆ. ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಾದ ನಂತರ ಹೀಗೆ ಸಿಗೋ ಮೈಲ್ ನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಜಾ ಇರುತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ?

ಹೀಗೆ ಯಾಕೋ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಈ-ಮೈಲ್ ಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಬರೆದ ಕೆಲವು ಮೈಲ್ ಗಳ ಕಂಡವು, ಅವಳ ಪ್ರತಿ ಮೈಲ್ ಕೂಡಾ "ಜೋಪಾನ ಕಣೋ" ಅನ್ನುವುದರೊಂದಿಗೆ ಮುಗಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅವಳು ಕೂಡಾ ಆರ್ಕುಟ್ ಗೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದ ಮೇಲೆ, ಅವಳ ಮೈಲ್ ಕೂಡಾ ನಾಪತ್ತೆ ಅದರ ಜೊತೆಗೆ "ಜೋಪಾನ" ಅನ್ನೋ ಕಾಳಜಿ ಕೂಡಾ. ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಮೈಲ್ ಗಳತ್ತ ಇಣುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಾನು ಅರಿತ ಒಂದು ವಿಶಯ ಏನಪ್ಪಾ ಅಂದ್ರೆ, ಈ ಆರ್ಕುಟ್ ಬಂದ ಎರಡು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬದಲಾಯಿಸಿದೆ ಅಲ್ವಾ?

ಪ್ರೀತಿಯ (love)... ಪ್ರಪೋಸಲ್

ಯಾವ ರೀತಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದರು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಮೂವರಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಮೊದಲನೆಯವನಂದ, "ನಾನು ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೆದುರು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಗುಲಾಬಿ ಹೂವು ಹಿಡಿದು, ಮಂಡಿಯೂರಿ, ನೀನು ನನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗುವೆಯಾ" ಎಂದು ಎಲ್ಲರೆದುರು ಕೇಳಿದೆ, ಅವಳು ತನ್ನ ಕಣ್ಣಂಚಿನ ನೀರು ಒರೆಸುತ್ತಾ "ಹೂ" ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಈಡೀ ಆಫೀಸಿನ ತುಂಬಾ ಚಪ್ಪಾಳೆಯ ಸದ್ದು... it was a touching moment ಅಂದ.

ಎರಡನೆಯವನು, ನಾನು ನನ್ನವಳೊಂದಿಗೆ, ಫೈವ್ ಸ್ಟಾರ್ ಹೋಟೆಲ್ ಗೆ ಡಿನ್ನರ್ ಗೆಂದು ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ವಜ್ರದ ಉಂಗುರ ಇಡುತ್ತಾ "will you marry me" ಎಂದೆ. ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅವತ್ತು ಕಂಡ ಹೊಳಪು ನನ್ಯಾವತ್ತು ಮರೆಯಲು ಸಾದ್ಯವಿಲ್ಲ.... it was a romantic evening ಅಂದ.

ಮೊದಲ್ಲಿಬ್ಬರು ಮುರನೆಯವನು ಏನು ಹೇಳಬಹುದು ಎಂದು ಕುತುಹುಲದಿಂದ ಇವನತ್ತ ನೋಡಿದರು. "ನಾನು ಅವಳ ಕೈಗೆ ಗುಲಾಬಿ ಹೂಗಳ ಸುಂದರವಾದ ಹುಗುಚ್ಚ ಇಡುವಾಗ, ಯಾಕೋ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಶಬ್ದಗಳೇ ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ, ನನಗೆ ತಿಳಿಯದೆನೆ ಕಣ್ಣಿಂದ ಧಾರಾಕಾರ ನೀರು ಹನಿಯುತಿತ್ತು, ಅವಳು ಏನು ತಿಳಿಯದೆ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ತಕವಾಗಿ ನನ್ನತ್ತ ನೋಡಲು, ಏನು ಹೇಳಲು ತೋಚದೆ ನಾನು ಹೊರ ನಡೆದೆ. ಕಣ್ಣೀರು ತಡೆಯುವ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ "wish you a very happy married life" ಅಂತ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಮರೆತ್ತಿದ್ದೆ. ಯಾಕೋ ಕಣ್ಣೀರು ವರೆಸುತ್ತಾ ಹೊರ ಬರುತ್ತಿರುವಾಗ, ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿರಲು, ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ಅವರೆದುರು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೋ ಅನ್ನಿಸಿತು ..... That is one moment i want to forget" ಅಂದ.

ಮೊದಲಿಬ್ಬರು ಮುರನೆಯವನ ಮಾತನ್ನು ಮುಕಸ್ಮಿಕರಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ಮುರನೆಯವನ ಮುಂದೆ ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ನಿಂತ್ತಿತ್ತು.

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಖುಷಿ ...... life is beautiful

ಅದೇ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್, ಮುಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅದೇ ಟೇಬಲ್-ಕುರ್ಚಿ ಇವರಿಬ್ಬರ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಕೇತ . ಸುಮಾರು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ಅದೇ ಕಾಫೀ ಶಾಪ್ ನ ಅದೇ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇವರ ಪ್ರೀತಿ ಮೊಳಕೆ ಹೊಡೆದಿತ್ತು, ಹೀಗೆ ಕಳೆದೆರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇವರ ಭೇಟಿ ಪ್ರತಿ ಸಾಯಂಕಾಲ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ ಜೊತೆ ಅದೇ ಶಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆ, ಇವನಿಗೆ ಅವಳು ಸಪ್ಪೆ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿದಳು, ಅವಳು ನಗು ಯಾಕೋ "ಆ" charm ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಅವಳಿಗು ಕೂಡಾ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ "most romantic" ಆಗಿದ್ದವನು "totally useless" ಆಗಿದ್ದ. ಇವನಿಗೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಇವನ ಕಂಪನಿ ಸೇರಿದ್ದ ಗುಂಗುರು ಕೂದಲಿನ ಹುಡುಗಿ ಇಷ್ಟವಗತೊದಗಿದ್ದಳು, ಅತ್ತ ಅವಳಿಗೆ ಯಾವುದೋ NRI ಸಂಭಂದ ಕುದುರಿತ್ತು.

ಕೊನೆಯಸಾರಿ ಅದೇ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಗುವುದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಅದೇ ಕುರ್ಚಿ ಮೇಲೆ ಘಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಬೇಡದ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಹರಟುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆ, ಅಂದು ಯಾಕೋ ಯಾವ ರೀತಿ ಮಾತು ಶುರುಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೊನೆಗೆ ಅವಳೇ ತನ್ನ engagement ಫಿಕ್ಸ್ ಆಗಿರುವುದೆಂದು, ಅದಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಕೂಡ ಇರುವುದೆಂದು ತಿಳಿಸಿದಳು. ಇವನಿಗೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಭಾರವೆಲ್ಲ ತಲೆಯಿಂದ ಇಳಿದಂತಾಗಿ Congratulations ಎಂದು ಅವಳ ಕೈ ಕುಲುಕಿದ್ದ. ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ಒಂದೆರಡು ಮಾತಾಡಿ, ಕಾಫಿ ಹೀರಿ, ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ಕೊಡುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಟಿಪ್ಸ್ ಇತ್ತು ಹೊರ ನಡೆದರು.

ಅವಳಿಗೆ ಸದ್ಯ ತನ್ನ engagement ದಾರಿ ಸುಗುಮವಾಯಿತಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಖುಷಿ, ಇವನಿಗೆ ಇಗಲಾದರೂ ಆ ಗುಂಗುರು ಕೂದಲು ಹುಡುಗಿಗೆ ಪ್ರಪೋಸ್ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬ ಖುಷಿ, ಇತ್ತ ಎಂದೂ ಸಿಗದ ಅಷ್ಟೊಂದು ಟಿಪ್ಸ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ಜೇಬಿನೊಳಗೆ ಇಳಿಸುತ್ತ ವೈಟರ್ ಖುಶಿಪಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರು ಖುಷಿ..... ಇದಕ್ಕೆ ಅಲ್ವಾ ಹೇಳೋದು ....life is beautiful

ವಿಯನ್ನ ಪ್ರವಾಸ ಮತ್ತು ಹರಟೆ ಹೊಡೆದ ಕ್ಷಣಗಳು

ವಿಯನ್ನ ಹೋಗಿ ಬಂದು ಸುಮಾರು 3 ವಾರಗಳಾದ್ರು, ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಪ್ರವಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ "it was a great experience". ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದು ವಿಯನ್ನ ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ "ವಿನಯ್" ನೋಡಲು. ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ "ಯಾಸಿರ್" ಕೂಡ ಜರ್ಮನಿಯಿಂದ ಬಂದಿದ್ದ, ನಾನು "MSc" ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ ಇವರಿಬ್ಬರೂ ನನಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಜುನಿಯರ್ ಆಗಿದ್ದವರು. ಅನಂತರ ವಿನಯ್ ನಾನು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದೇ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೆವು, ಆದರೆ ಯಾಸಿರನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದು ಸುಮಾರು 6 ವರುಷಗಳ ನಂತರ. ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರ ಜೊತೆ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಕಳೆಯುವ ಅದೃಷ್ಟ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು. ಹಂಗೇರಿ ಗೆ ಬಂದಾಗಿಂದ ನಾನು ತುಂಬಾ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಅಂದರೆ, ಸುಮನ್ನೇ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಕೂತು ಹೀಗೆ ಬೇಡದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಳು ಹರಟೆ ಹೋಡಿಯೋದು. ಇಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಲು ಜನಗಳು ಇಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ, ಏನು ಮಾತಾಡಬೇಕಾದರು ಹತ್ತು ಸಾರಿ ಯೋಚಿಸಿ, ತೂಗಿ ನೋಡಿ ಮಾತಾಡಬೇಕು, ಎಲ್ಲ ಆದಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೆ ನನ್ನ ಮಾತಿಂದ ಬೇಜಾರಾಯ್ತು ಅನ್ನೋ ಯೋಚನೆ ಬೇರೆ? ಇದೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಅಂತ ಸುಮನ್ನೇ ನನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ನಾನು ಇದ್ದು ಬಿಡ್ತೀನಿ. ನೀವು ಏನೇ ಹೇಳಿ "ಲೋ ಮಗನೆ, ಅಮ್ಕಂಡಿರಲ್ಲೋ!!!" ಅನ್ನೊದ್ರಲ್ಲಿ ಇರೋ ಮಜಾ "whats up dude" ಅನ್ನೊದ್ರಲ್ಲಿ ಬರಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ???. ವಿಯನ್ನ ದಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಾಡಿದ್ದೂ ಅದನ್ನೇ ಸುಮನ್ನೇ ರಾತ್ರಿ ಇಡೀ ಕೂತು ಹರಟೆ ಹೊದಿದಿದ್ದು. ವಿಷಯ ಇಂತದೇ ಅಂತ ಇಲ್ಲ, "ಪ್ಯಾಂಟಿನ ಜಿಪ್ ಹಾಕಿಕೊಳದಲ್ಲೇ ಪಾಠ ಮಾಡಲು ಬರುತಿದ್ದ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಕುಸಿಯುತಿರುವ ಡಾಲರ್" ವರೆಗೂ, ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಮನಸಾರೆ ಮಾತಾಡಿ, ಎಷ್ಟು ದಿನಗಾಳಗಿತ್ತು....... ಇದೆಲ್ಲರ ಜೊತೆಗೆ ಕನ್ನಡದ ಹಳೆಯ ಕ್ಲಾಸಿಕ್ "ನಾಗರ ಹಾವು" ಸಿನಿಮಾ ಬೇರೆ.... ಅ ಚಾಮಯ್ಯ ಮೇಸ್ಟ್ರು, ರಾಮಾಚಾರಿ... ಅಲಮೇಲು....ಇವೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿ ಎಸ್ಟು ದಿನಗಳಾಗಿತ್ತು?

ಇನ್ನು ವಿಯನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ, "its amazing", ಆ ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಎನರ್ಜಿ ಇದೆ ಎಂದರೆ ದಿನಪೂರ್ತಿ ನಡೆದಾಡಿದ್ರು ಆಯಾಸ ಅನ್ನಿಸೋದೇ ಇಲ್ಲ. Thats what i like in Viyanna.... ಅದಲ್ಲದೆ ಯುರೋಪ್ ಗೆ ಬಂದಾಗಿಂದ ಅಷ್ಟೊಂದು ಭಾರತೀಯರನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದು ವಿಯನ್ನದಲ್ಲೇ!! ನೀವು ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರು, ಒಬ್ಬರಾದ್ರು ಭಾರತೀಯರು ಅಥವಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿಯರು ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನಾನು ಮೊದಲ ದಿವಸ ವಿಯನ್ನದ ಬಸ್ ಟರ್ಮಿನಲ್ ನಲ್ಲಿ ಇಳಿದಾಗ, ವಿನಯ್ ಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಲು ಫೋನ್ ಬೂತ್ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಪೇಪರ್ ಶಾಪ್ ನವನ್ನು ಕೇಳೋಣವೆಂದು ಹೋದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕಂಡಿದ್ದು ಒಬ್ಬ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಸರ್ದಾರ್ಜಿ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದರು, ನನ್ನ ಕಸ್ಟ ನೋಡಿ ಫೋನ್ ಮಾಡಲು ತಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ಕೊಟ್ಟಿದಲ್ಲದೆ, ಅದರ ಹಣವನ್ನು ಕೂಡ ತಗಳಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು, ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಕಾಫಿ ಮತ್ತು ತಿಂಡಿಯ ಒತ್ತಾಯ ಬೇರೆ..... ನಮ್ಮ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಣ ಅನ್ನೋದು ಇದಕ್ಕೆ ಇರಬೇಕು ಅಲ್ವಾ?...

ಎಲ್ಲಿಗಾದ್ರು ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಯುರೋಪ್ ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏನಪ್ಪಾ ಅಂದ್ರೆ.. ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಆ ಅರಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾ??.. ಆ ಮ್ಯುಸಿಯಮ್ ನೋಡಿದ್ಯಾ?.... ಒಂದು ಟೈಮ್ ಟೇಬಲ್ ಹಾಕಿ ಕೊಂಡು, ನೋಡ ಬೇಕಾದ ಜಾಗಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ, ಕೈ ಯಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾಪ್ ಹಿಡಿದು ಇಡೀ ಸಿಟಿಯನ್ನು ಇಷ್ಟು ಟೈಮ್ ನಲ್ಲಿ ನೋಡಿಬಿಡ್ತೀನಿ ಅನ್ನೋ ಜಾತಿ ನಂದಲ್ಲ "No i can't" ನಾನು ಯಾವುದಾದರು ಹೊಸ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಇರೋ ಎನರ್ಜಿನ ಗಮನಿಸ್ತಿನಿ, ಸುತ್ತೋ ನಡೆದಡೋ ಜನಗಳ ನೋಡ್ತಾ ಕೂರ್ತಿನಿ, ಸುಮ್ನೆ ಹಾಗೆ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಯಾಮೆರ ತೂಗು ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಅಲೆದಾಡ್ತೀನಿ, ದಿನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ತಲುಪಬೇಕೆಂದು ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತೆ, ಮಿಕ್ಕಿದಕ್ಕೆಲ್ಲ "dont care..." ಸುಮ್ನೆ ನಡೀತಾ ಇರೋದು ಅಷ್ಟೆ.... ಅದೇನೋ ನನಗೆ ಮ್ಯುಸಿಯಮ್ನಲ್ಲಿ, ಟೂರ್ ಬ್ರೌಚರ್ನಲ್ಲಿ, ಸಿಗ್ದಲ್ಲೇ ಇರೋದೆಲ್ಲ ... ಜನ ನದೆದಾಡೋ ರಸ್ತೆಗಲ್ಲಿ, ಹರಟೆ ಹೊಡಿಯುವ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್ ಗಳಲ್ಲಿ, ಸಿಗರೇಟ್ ಹೊಗೆ ತುಂಬಿರೋ ಬಿಯರ್ ಬಾರ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತೆ.... ವಿಯನ್ನ ದಲ್ಲೂ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಜೊತೆಗೆ ವಿನಯ್ ಮತ್ತು ಯಾಸಿರ್ ಜೊತೆ ಕಳೆದ ಸುಂದರ ನೆಪುಗಳು......ಮತ್ತು ರಾಶಿ ರಾಶಿ ಫೋಟೋಗಳು.