ವಿಯನ್ನ ಪ್ರವಾಸ ಮತ್ತು ಹರಟೆ ಹೊಡೆದ ಕ್ಷಣಗಳು

ವಿಯನ್ನ ಹೋಗಿ ಬಂದು ಸುಮಾರು 3 ವಾರಗಳಾದ್ರು, ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಪ್ರವಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ "it was a great experience". ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದು ವಿಯನ್ನ ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ "ವಿನಯ್" ನೋಡಲು. ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ "ಯಾಸಿರ್" ಕೂಡ ಜರ್ಮನಿಯಿಂದ ಬಂದಿದ್ದ, ನಾನು "MSc" ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ ಇವರಿಬ್ಬರೂ ನನಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಜುನಿಯರ್ ಆಗಿದ್ದವರು. ಅನಂತರ ವಿನಯ್ ನಾನು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದೇ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೆವು, ಆದರೆ ಯಾಸಿರನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದು ಸುಮಾರು 6 ವರುಷಗಳ ನಂತರ. ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರ ಜೊತೆ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಕಳೆಯುವ ಅದೃಷ್ಟ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು. ಹಂಗೇರಿ ಗೆ ಬಂದಾಗಿಂದ ನಾನು ತುಂಬಾ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಅಂದರೆ, ಸುಮನ್ನೇ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಕೂತು ಹೀಗೆ ಬೇಡದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಳು ಹರಟೆ ಹೋಡಿಯೋದು. ಇಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಲು ಜನಗಳು ಇಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ, ಏನು ಮಾತಾಡಬೇಕಾದರು ಹತ್ತು ಸಾರಿ ಯೋಚಿಸಿ, ತೂಗಿ ನೋಡಿ ಮಾತಾಡಬೇಕು, ಎಲ್ಲ ಆದಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೆ ನನ್ನ ಮಾತಿಂದ ಬೇಜಾರಾಯ್ತು ಅನ್ನೋ ಯೋಚನೆ ಬೇರೆ? ಇದೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಅಂತ ಸುಮನ್ನೇ ನನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ನಾನು ಇದ್ದು ಬಿಡ್ತೀನಿ. ನೀವು ಏನೇ ಹೇಳಿ "ಲೋ ಮಗನೆ, ಅಮ್ಕಂಡಿರಲ್ಲೋ!!!" ಅನ್ನೊದ್ರಲ್ಲಿ ಇರೋ ಮಜಾ "whats up dude" ಅನ್ನೊದ್ರಲ್ಲಿ ಬರಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ???. ವಿಯನ್ನ ದಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಾಡಿದ್ದೂ ಅದನ್ನೇ ಸುಮನ್ನೇ ರಾತ್ರಿ ಇಡೀ ಕೂತು ಹರಟೆ ಹೊದಿದಿದ್ದು. ವಿಷಯ ಇಂತದೇ ಅಂತ ಇಲ್ಲ, "ಪ್ಯಾಂಟಿನ ಜಿಪ್ ಹಾಕಿಕೊಳದಲ್ಲೇ ಪಾಠ ಮಾಡಲು ಬರುತಿದ್ದ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಕುಸಿಯುತಿರುವ ಡಾಲರ್" ವರೆಗೂ, ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಮನಸಾರೆ ಮಾತಾಡಿ, ಎಷ್ಟು ದಿನಗಾಳಗಿತ್ತು....... ಇದೆಲ್ಲರ ಜೊತೆಗೆ ಕನ್ನಡದ ಹಳೆಯ ಕ್ಲಾಸಿಕ್ "ನಾಗರ ಹಾವು" ಸಿನಿಮಾ ಬೇರೆ.... ಅ ಚಾಮಯ್ಯ ಮೇಸ್ಟ್ರು, ರಾಮಾಚಾರಿ... ಅಲಮೇಲು....ಇವೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿ ಎಸ್ಟು ದಿನಗಳಾಗಿತ್ತು?

ಇನ್ನು ವಿಯನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ, "its amazing", ಆ ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಎನರ್ಜಿ ಇದೆ ಎಂದರೆ ದಿನಪೂರ್ತಿ ನಡೆದಾಡಿದ್ರು ಆಯಾಸ ಅನ್ನಿಸೋದೇ ಇಲ್ಲ. Thats what i like in Viyanna.... ಅದಲ್ಲದೆ ಯುರೋಪ್ ಗೆ ಬಂದಾಗಿಂದ ಅಷ್ಟೊಂದು ಭಾರತೀಯರನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದು ವಿಯನ್ನದಲ್ಲೇ!! ನೀವು ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರು, ಒಬ್ಬರಾದ್ರು ಭಾರತೀಯರು ಅಥವಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿಯರು ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನಾನು ಮೊದಲ ದಿವಸ ವಿಯನ್ನದ ಬಸ್ ಟರ್ಮಿನಲ್ ನಲ್ಲಿ ಇಳಿದಾಗ, ವಿನಯ್ ಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಲು ಫೋನ್ ಬೂತ್ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಪೇಪರ್ ಶಾಪ್ ನವನ್ನು ಕೇಳೋಣವೆಂದು ಹೋದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕಂಡಿದ್ದು ಒಬ್ಬ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಸರ್ದಾರ್ಜಿ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದರು, ನನ್ನ ಕಸ್ಟ ನೋಡಿ ಫೋನ್ ಮಾಡಲು ತಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ಕೊಟ್ಟಿದಲ್ಲದೆ, ಅದರ ಹಣವನ್ನು ಕೂಡ ತಗಳಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು, ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಕಾಫಿ ಮತ್ತು ತಿಂಡಿಯ ಒತ್ತಾಯ ಬೇರೆ..... ನಮ್ಮ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಣ ಅನ್ನೋದು ಇದಕ್ಕೆ ಇರಬೇಕು ಅಲ್ವಾ?...

ಎಲ್ಲಿಗಾದ್ರು ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಯುರೋಪ್ ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏನಪ್ಪಾ ಅಂದ್ರೆ.. ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಆ ಅರಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾ??.. ಆ ಮ್ಯುಸಿಯಮ್ ನೋಡಿದ್ಯಾ?.... ಒಂದು ಟೈಮ್ ಟೇಬಲ್ ಹಾಕಿ ಕೊಂಡು, ನೋಡ ಬೇಕಾದ ಜಾಗಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ, ಕೈ ಯಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾಪ್ ಹಿಡಿದು ಇಡೀ ಸಿಟಿಯನ್ನು ಇಷ್ಟು ಟೈಮ್ ನಲ್ಲಿ ನೋಡಿಬಿಡ್ತೀನಿ ಅನ್ನೋ ಜಾತಿ ನಂದಲ್ಲ "No i can't" ನಾನು ಯಾವುದಾದರು ಹೊಸ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಇರೋ ಎನರ್ಜಿನ ಗಮನಿಸ್ತಿನಿ, ಸುತ್ತೋ ನಡೆದಡೋ ಜನಗಳ ನೋಡ್ತಾ ಕೂರ್ತಿನಿ, ಸುಮ್ನೆ ಹಾಗೆ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಯಾಮೆರ ತೂಗು ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಅಲೆದಾಡ್ತೀನಿ, ದಿನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ತಲುಪಬೇಕೆಂದು ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತೆ, ಮಿಕ್ಕಿದಕ್ಕೆಲ್ಲ "dont care..." ಸುಮ್ನೆ ನಡೀತಾ ಇರೋದು ಅಷ್ಟೆ.... ಅದೇನೋ ನನಗೆ ಮ್ಯುಸಿಯಮ್ನಲ್ಲಿ, ಟೂರ್ ಬ್ರೌಚರ್ನಲ್ಲಿ, ಸಿಗ್ದಲ್ಲೇ ಇರೋದೆಲ್ಲ ... ಜನ ನದೆದಾಡೋ ರಸ್ತೆಗಲ್ಲಿ, ಹರಟೆ ಹೊಡಿಯುವ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್ ಗಳಲ್ಲಿ, ಸಿಗರೇಟ್ ಹೊಗೆ ತುಂಬಿರೋ ಬಿಯರ್ ಬಾರ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತೆ.... ವಿಯನ್ನ ದಲ್ಲೂ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಜೊತೆಗೆ ವಿನಯ್ ಮತ್ತು ಯಾಸಿರ್ ಜೊತೆ ಕಳೆದ ಸುಂದರ ನೆಪುಗಳು......ಮತ್ತು ರಾಶಿ ರಾಶಿ ಫೋಟೋಗಳು.